Kiki over anorexia in topsport
Kiki was pas zestien toen een eetstoornis Kiki haar leven binnendrong. Als getalenteerd borstcrawl specialist stond haar sportcarrière nog maar aan het begin. Met haar rode haar en groene ogen viel ze in het zwembad altijd op, maar achter die opvallende uitstraling ging een groeiende onzekerheid schuil.
Dit verhaal is waargebeurd. Om privacyredenen zijn de naam en de foto's niet van de werkelijke persoon.
Ben jij gevoelig voor of heb je een eetstoornis? Dan kan onderstaande content triggerend werken.
“Zwemmen was altijd mijn uitlaatklep. Het moment van de dag waarop ik alles vergat. Natuurlijk kwam er als topsporter druk bij, maar het plezier in de sport bleef. Totdat er iets veranderde.
Tijdens de training moesten we opeens om de beurt op de weegschaal. De bedoeling van de trainer was goed. Hij wilde namelijk zeker weten dat we genoeg bleven eten nu de trainingen intensiever werden. Maar voor mij werd dit een kantelpunt. Voor het eerst werd ik me bewust van mijn lichaam. Ik voelde me onzeker in mijn badpak en was in de kleedkamer alleen nog maar bezig met hoe mijn buik eruitzag. Terwijl ik kilo’s verloor, had ik nooit het gevoel dat mijn lichaam veranderde. Nu weet ik dat dit hoort bij een eetstoornis: je zelfbeeld raakt verstoord en afvallen maakt je alleen maar onzekerder. Toen dacht ik alleen dat ik niet genoeg mijn best deed.
De weegmomenten waren niet de enige oorzaak, maar wel de trigger. Ik had eigenschappen die veel mensen met een eetstoornis hebben: perfectionisme, gevoeligheid en onzekerheid. Daar kwam thuis nog druk bij. Mijn ouders hadden hoge verwachtingen van mij, ook omdat we weinig geld hadden. Ze hoopten dat mijn sportcarrière voor verandering zou zorgen. Ik voelde dat ik moest presteren, maar ik kon die druk niet aan. Zij hadden niet door dat ze druk op mij legden, maar ondertussen ging ik er mentaal aan onderdoor."
"In eerste instantie dacht ik nog dat het allemaal wel meeviel. Maar door therapie kreeg ik inzicht in wat de eetstoornis met mij deed en hoeveel ik daardoor kwijt was geraakt."
Ik brak
"Mijn trainer zag dat ik achteruit ging. Ik was snel moe, mijn techniek leed eronder en in mijn hoofd dacht ik alleen maar aan eten. Toen hij vroeg of ik genoeg at, zei ik ‘ja’, maar hij prikte er doorheen. Ik brak en vertelde dat ik steeds minder at, omdat ik onzeker was over mijn lijf. Hij schakelde mijn ouders in en de dag erna zat ik bij de huisarts. Dat was het begin van mijn herstel.
In eerste instantie dacht ik nog dat het allemaal wel meeviel. Maar door therapie kreeg ik inzicht in wat de eetstoornis met mij deed en hoeveel ik daardoor kwijt was geraakt. Zwemmen mocht niet meer, maar ik mocht wel blijven helpen door mijn teamgenoten tips te geven. Dat gaf me kracht, omdat ik daardoor voelde hoe graag ik weer zelf in het water wilde liggen."
"Wat ik in therapie misschien wel het meest heb geleerd, is dat emoties er mogen zijn. Als topsporter had ik die altijd weggedrukt."
De druk is minder geworden
"Een belangrijk moment was het systeemgesprek met mijn trainer en therapeut. Het was moeilijk om hem te vertellen wat die weegmomenten met mij hadden gedaan. Zijn excuses en uitleg hielpen mij bij de verwerking. Daarnaast was het fijn dat ik hem in therapie kon uitleggen dat een eetstoornis nooit één oorzaak heeft. Daardoor voelde ik me minder bezwaard.
Wat ik in therapie misschien wel het meest heb geleerd, is dat emoties er mogen zijn. Als topsporter had ik die altijd weggedrukt. Nu weet ik dat juist door gevoelens te uiten, je sterker wordt. Ik ben blij dat ik de stap naar therapie heb gezet. Niet alleen omdat ik weer op volle kracht kan zwemmen, maar ook omdat ik een betere versie van mezelf ben geworden.
De druk is minder geworden, zowel thuis als in de sport. Ik zwem nu met meer rust in mijn hoofd, kan me beter focussen op mijn techniek, en misschien wel het mooiste: ik ga harder dan ooit.”
Wil jij ook weten hoe je iemand kunt steunen?
Hannah over een eetbuistoornis
"Ik wist als ik dit eetprobleem niet zou aanpakken, ik nooit gelukkig zou worden"
Lotte over anorexia en boulimia
"Toen ik mijn verhaal deelde, werd ik helemaal niet afgewezen"
Melissa over zoon Jeroen met anorexia
"We stonden elke dag op met de missie om hem hier heel uit te krijgen"
Milly over dochter Gwynn met anorexia
"Je moet als ouders écht sterk in je schoenen staan"
